|
|
December 15
|
มันอาจจะเป็นเพราะ กุมองข้ามเรื่องเล็กน้อยๆ ไป
พอมันเกิดเหตุการณ์แย่ๆ
มันก็นึกเสียดายและโทษตัวเองอยุ่เรื่อยๆ
ไม่รุ้อะไรมาดลใจให้เปิด สเปสแล้วก็กลับไปอ่านเรื่องเก่าๆ ที่เคยบันทึกไว้
จำได้ว่า เริ่มทำตั้งแต่ ตอน มอ สี่ ที่เตรียมประมาณ ปิดเทอมตุลา
ในสเปสนี้ กุแทบไม่เคยพุดถึงเพื่อนที่เตรียมฯ เลย
จะพุดที ก็พุดแบบไม่ค่อยดีอ่ะ ประมาณว่า กุไม่รักพวกมึงเลยแม้แต่น้อย
น่าเสียใจ...กุนี่แย่จริงๆ แย่มากๆ เลยว่ะ
มอ สี่ มอ ห้า ที่ผ่านมา นิยามคำว่าเพื่อน สำหรับกุ
มันคงจะไม่ได้คิดแค่เป็นคนที่ทำให้เรามีความสุขไปวันๆ
แต่เพื่อน คือ คนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเราคอยช่วยเหลือเราอยุ่เสมอ
ช่วยเหลือนี่หมายถึง คือ แสดงออกเป็นกระทำที่ชัดเจน
เราคงต้องผ่านบททดสอบแย่ๆ มาด้วยกัน
แต่ที่เตรียมฯ พวกเราแทบไม่เจอบททดสอบแย่ๆ กันเลย
นี่มันอาจจะทำให้ กุไม่เคยเห็นค่าในตัวพวกมึง หรือเห็นก็คงน้อยมาก
น้อยกว่าที่กุควรจะเห็น หรือที่มันควรจะเป็น
พอ มอ หก นิยามของคำว่า เพื่อน ของกุก็เปลี่ยนไป
เพื่อน ไม่จำเป็นหรอกที่จะต้องมาแสดงออกถึงการกระทำว่า ช่วยเหลือเรา
ขอแค่ เพื่อน ให้กำลังใจเรา
ยามที่เราท้อหรือคอยเป็นแรงใจ
แรงสนับสนุนให้เราก้าวต่อไปได้อย่างมั่นคงก็พอ
เสียดายที่นิยามของคำว่าเพื่อนของกุมันน่าจะเปลี่ยนไปตั้งนานแล้ว
และกุไม่น่าจะยึดติดกับนิยามโง่ๆ นิยามแคบๆ นิยามที่คอยปิดกั้นตัวเอง
ตอน มอ หก กุก็แทบไม่ได้พุดถึงเพื่อนๆ ในสเปสเลย
กุอยากจะบอกว่า กุมีความสุขมากๆ ในชีวิตที่เตรียมฯ
โดยเฉพาะ ตอน มอ หก
พวกเราสนิทกันมากขึ้นมากๆ ทั้งพวกที่อยุ่ในห้องเดียวกัน และคนละห้อง
พวกเรารักกันอย่างจริงจัง และจริงใจมากๆ
พวกเราไปไหน ไปด้วยกัน ไม่ทิ้งกันเลย
พวกเราก้าวเดินไปด้วยกัน ถึงแม้จะด้วยจุดหมายที่แตกต่างกัน
แต่เราไม่เคยลืมเรื่องราวดีๆ
และไม่เคยลืมที่จะมอบสิ่งดีๆ ให้แก่กันแม้แต่วินาทีเดียว
มอ สี่ มอ ห้า ที่กุบอกไปว่า พวกเราไม่ค่อยสนิทกัน
มุมมองของกุมัน เนกาทีพ ไปมากๆ เลยว่ะ
อ่านดูแล้วรุ้สึกแย่ว่ะ
แต่ มอ หก บอกได้เลยว่า มันเป็นชีวิตในอุดมคติจริงๆ
กุคิดว่า อนาคตกุคงไม่เจอช่วงชีวิตที่ดีที่สุดที่มีความสุขที่สุดแบบนี้อีกแล้ว
รักพวกมึงมากๆๆ เลยนะ
ขอบคุณพวกมึงที่คิดจะเข้าเตรียมอุดมศึกษา และแผนภาษาญี่ปุ่น
ขอบคุณในความพยายามของพวกมึงที่ก็เข้ามาได้อย่างสำเร็จ
ขอบคุณที่พวกเราคิดที่จะเข้ามาคุยกัน แล้วก็มาคุยกันจริงๆ
ขอบคุณที่พวกเราทำบุญร่วมกันมาก่อนไม่ว่าจะชาติไหนก็ตาม
ขอบคุณที่ทุกสิ่งที่ทำให้เรามาเจอกัน
มาเจอกันแบบนี้อีกบ่อยๆ นะ
ทุกวันคงเป็นไปไม่ได้
ทุกเดือนก็ไม่รุ้เหมือนกันว่าจะทำได้มั้ย
ทุกปีมันคงนานเกินไปมั้ง
แต่ขออย่างนึง คือ ทุกชาติเลยนะ
รุตม์ มึงด้วยนะกุกับมึงคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วในชาตินี้
ถึงแม้ว่า กุกับมึง จะอยากเจอกันมากแค่ไหนก็เหอะ ยังไงก็ไม่มีทาง
แต่...กุก็ยังอยากเจอมึงอยุ่ดี
อยากเจอบ่อยๆ ด้วย
อยากเจอเหมือนที่เราเจอกันที่เตรียมฯ อยุ่ทุกวัน
มึงยังไม่ลืมพวกกุใช่มั้ย
อย่าลืมกันและกันนะเว้ย
พวกกุจะไม่ลืมมึง และมึงก็ต้องไม่ลืมพวกกุ
อยากให้สัญญาอีก จะได้ป่ะ สัญญานะ
ถ้าชาติหน้ามีจริงขอให้ กุกับพวกมึงุทุกคน ได้มาเจอกันแบบนี้ทุกชาติเลยนะเว้ย
และขออย่าให้ใครคนใดคนหนึ่งต้องจากกันไปเร็วแบบนี้เลยนะ
กุไม่อยากเจออะไรแย่ๆ แบบนี้อีกแล้ว
ทุกครั้งที่เข้มแข็ง มันก็จะอ่อนแอไปด้วยเสมอ
กุเคยคิดอยุ่เสมอว่า กุทำดีแล้ว
แต่สุดท้าย...มันก็ยังดีไม่พอ ไม่สิ...มันไม่ดีเลย ไม่ดีเลยแม้แต่น้อย
มีแก้วอยุ่ใบหนึ่งที่ผุๆ พังๆ มีรุรั่ว
แก้วใบนั้นเคยเต็มไปด้วยความสุข
ถึงแม้มันจะไหลออกไปตามกาลเวลาที่ได้ผ่านล่วงเลยไป
แต่มันก็ยังมี พวกมึง ที่คอยเติมเต็มอยุ่ทุกวี่ทุกวัน
มันเลยดุเหมือนว่าคงจะไม่มีวันไหนที่แก้วใบนี้จะว่างเปล่าได้
แต่พอมาวันหนึ่งที่ (กุรุ้สึกว่า)ไม่มีพวกมึง หรือ(กุรุ้สึกว่า)กุโดดเดี่ยว
ความสุขที่เคยเต็มแก้วอยุ่ทุกวินาทีมันก็ค่อยๆ ไหลออกไปตามกาลเวลาที่ค่อยๆ ผ่านไป
โดยปราศจาก พวกมึง ที่มาเติมเต็ม
จนตอนนี้แก้วใบนี้มันดุแทบจะไม่เหลืออะไร ดุแทบจะว่างเปล่า
กุยังรอเวลาที่พวกมึงจะมาเติมเต็มให้กุเหมือนที่เราเติมเต็มให้กันและกันอยุ่นะ
ไม่เคยคิดเลยนะ ว่าจะรัก พวกมึง ได้มากขนาดนี้ |
|
Tools 
Help
